Zoeken
Blog
Vind jij mijn teksten een kop koffie waard?
RSS feed
| Alles is liefde |
| Emo |
| Geschreven door Administrator maandag, 26 oktober 2009 10:22 |
|
In het schemerdonker kom ik aan bij het huis van de vrouw die ik de hele dag ga verzorgen. Ze heeft een uitbehandelde vorm van kanker, en heeft 'een lastige man', heb ik me laten vertellen. Wat ik me daarbij voor moet stellen weet ik niet. Ik heb besloten de dag te nemen zoals die komt, en er te zijn voor de vrouw. Ze ligt in een bed in de huiskamer en slaapt nog als ik binnenkom. De nachtverpleegkundige legt me fluisterend uit wat de situatie is en laat me zien waar ik spullen en medicijnen kan vinden. Als ze vertrekt ga ik aan de eettafel zitten. Het is afwachten tot mevrouw wakker wordt. Terwijl ik koffie drink en probeer mijn ogen open te houden, hoor ik plotseling gescharrel. Achter me staat de man des huizes, gekleed in een keurig pak en met een droevige oogopslag. 'Negeer hem maar, hij zegt vaak niets tegen ons', zei de nachtverpleegkundige nog tegen me. Maar ik houd niet van negeren en ben bovendien te gast in zijn huis. 'Goedemorgen,' zeg ik en sta op. Ik geef de man een hand, die hij aanpakt. 'Ik ben Esther. Wilt u koffie? Ik heb net gezet.' De man knikt en loopt dan naar zijn vrouw. 'Goedemorgen lieverd, het is al half negen..' 'Het is half acht,' zeg ik zachtjes. 'Het is wintertijd...' De man schrikt. 'Oh lieverd toch, maak ik je zo vroeg wakkker, ga maar weer slapen..' De vrouw sluit haar ogen en valt onmiddellijk weer in slaap. Ik schenk koffie in en zet melk en suiker op tafel. De man komt erbij zitten. Het schijnt dat hij psychiatrisch niet in orde is, maar ik bemerk geen gevaar. Hij heeft een droevige oogopslag die me gezien de omstandigheden volkomen terecht lijkt. 'U bent vriendelijk,' zegt hij dan plompverloren. 'Dat zie ik wel. Sommigen die hier komen zijn dat niet.' 'Dat lijkt me vervelend,' zeg ik voorzichtig. 'Maar het kan niet met iedereen klikken, denk ik.' De man schudt zijn hoofd. 'Nee, dat kan ook niet..' We praten. Hij vertelt veel. Over zijn leven, zijn vrouw, de kunstobjecten die zij allebei maken, de zoon die ze verloren hebben. Er vloeien tranen, hij laat me zijn kunst zien en de schilderijen van zijn vrouw. Ik verbaas me diep van binnen over het 'lastig-stempel' dat hij heeft bij de zorgverleners. Ik zie geen lastige man. Wel een getroebleerde, verdrietige man met een creatieve geest. We horen hoesten. De vrouw wordt wakker. Ik loop naar haar bed en stel me aan haar voor. Door de verhalen van haar man heb ik een klein beetje het idee dat ik haar ken. Dat geeft een warm gevoel. Ik was haar, smeer haar in, doe haar een schone pyjama aan en geef haar medicijnen. Daarna maak ik fruit voor haar klaar en geef haar iets te drinken. Dan dommelt ze weer in. Alsof haar man het voelt wanneer ik klaar ben met de zorg voor zijn vrouw, komt hij gedurende de dag steeds na mijn werkzaamheden bij me zitten. Ik vind het fijn dat hij zich zo op zijn gemak voelt, maar blijf me erover verwonderen dat dat vaak niet het geval is- het is godbetert zijn eigen huis.. Aan het begin van de middag verontschuldigt hij zich en trekt zich terug in zijn atelier. 'Ik krijg steeds meer zin om te werken..' Het geeft mij de gelegenheid bij mevrouw te zitten. Ze wijst me de verschillende objecten in huis aan en legt me uit wat ze allemaal gemaakt heeft. Daarna praten we over haar ziekte. 'Het was een klap...' zegt ze. 'Ik wilde er eerst niet aan.. Ik LEEFDE zo graag! Ondanks alles leef ik zo graag..' Er loopt een traan over haar wang en ik slik een dikke prop weg. Ik besef hoe bijzonder het is dat ik hier zit en dat ik een dag deel uitmaak van iemand's laatste levensfase. Als ik afgelost word neem ik afscheid van het echtpaar. 'Wanneer kom je weer?' vraagt de vrouw. Ik antwoord dat ik geen idee heb, als invaller kom je overal en nergens. Maar stiekem hoop ik dat ik ze nog een keer terugzie.. Thuis duik ik de tuin in en hark samen met mijn zoon de blaadjes bijelkaar. Tussendoor druk ik mijn kind met hark en al tegen me aan. 'Wat DOE je mama,' zegt deze dan ook verontwaardigd. Hij was net zo lekker bezig. 'Ach, mama wou je even knuffelen,' zeg ik, en wrijf snel over mijn ogen. Omdat liefde alles is, en het leven zo kort, en ik dat vandaag extra voel, wil ik eigenlijk zeggen, maar dat doe ik niet. |
Reacties
RSS lijst met reacties op dit artikel