'Vorig jaar was ik daar gevallen, toch mama?'

We staan verbaasd op het strand. Kijken naar elkaars badkleding, naar de zon, naar de zee die warm aanvoelt en over het zand rolt. Goddank heeft iemand van ons een optimistische gedachte gehad en zwemspullen in de rugzak gegooid, naast regenkleding en warme truien. Het lijkt wel vakantie. Verdomd, we hebben gewoon weer vakantie. 'Ik ga zwemmen,' zegt echtgenoot en ik zie zijn hoofd steeds kleiner worden in de golven. Net als ik denk dat hij de oversteek naar Terschelling gaat maken draait hij om. Voor me twee gierende jongetjes. De een van mij, de ander geleend wegens diepe campingvriendschap zoals alleen jongetjes van zes die kunnen sluiten. Geluk is tien tenen in het zand.

De muziek komt in snippers. Een flard hier, een paar noten daar. Vaak is het prachtig, soms is het jongetje te moe. Jongetjes van zes kunnen best lang opblijven, maar er is altijd een grens. Soms blijf ik 's avonds bij de tent, soms de echtgenoot. Ik dans op mijn luchtbed mee met The Whitest Boy Alive, ik lig in een hangmat weg te dromen bij Caitlin Rose. We ontmoeten vrienden, en maken nieuwe. 's Ochtends komen hongerige kindjes een gebakken ei bij ons halen. Die zijn lekker, hebben ze gehoord. Geluk is drie vette smoeltjes aan een zelf gefabriceerde tafel voor de tent.

We brengen onze campingbuurvrouw naar Friesland, waar ze woont. Stomtoevallig rijden we door een dorpje waar ik menig vakantie heb doorgebracht. Ik wijs. In die kerk hoorde ik de eerste preek over hel en verdoemenis van mijn leven, terwijl mijn ouders en broertje E.T. keken in de bioscoop. In dat huis at ik Domo vla. Boe boe, bla bla. Ik zwaai naar vakanties van toen.