Ik blog, dus ik besta!
header image1header image2header image3header image4

Doe maar
Van binnen
Geschreven door Esther Donkers    zaterdag, 19 maart 2011 20:29
Ik zat in de auto en luisterde naar de krakende radio, die helaas maar één zender te bieden had, een lokale Veluwse met onduidelijk geneuzel. In stilte had ik geen zin, ik nam genoegen met het geluid en zette het zacht, zodat het geruststellend achtergrondgemurmel werd. Plotseling, ergens halverwege die eindeloze A28, verdween de ruis als sneeuw voor de zon en klonk het onmisbare intro van 'Pa'. Ik zette het geluid onmiddelijk harder en zong mee, zoals ik het hele repertoire van Doe Maar woord voor woord mee kan zingen, compleet met zachte G en rollende Brabantse R.
Op landerige zondagen zaten het buurmeisje en ik op het speelrek voor onze huizen en zongen eindeloos over heroïne godverdomme, heroïne is een vloek, over is dit alles, oehoehoe, over de bom, over je bent ineens geen kind meer, maar zo mooi en minstens zeventien. Ik was twaalf en deze thematiek deed me nog niet zoveel, behalve De Bom, want die hing boven onze hoofden, maar die jongens van Doe Maar vond ik interessant, met hun ik-kom-net-uit-bed-haar, hun gescheurde T-shirts en bijbehorende levensstijl. In de Hitkrant las ik dat Ernst Jansz in een commune woonde, en ik droomde daar de plaatjes bij van Ed van der Elsken, van boerderijen waar mensen met afro's en kralenkettingen woonden, waar varkens en pony's binnen mochten komen en je in je blootje in het achterland kon zonnen. In onze boekenkast stond een fotoboek van Van Der Elsken waar ik hele middagen in kon kijken.
Het moest een mooi leven zijn, zo knap zijn zonder dat je je haar hoefde te kammen en in een band spelen die alle Nederlandse meisjes aan het gillen bracht. Ik twijfelde nog tussen Ernst Jansz willen zijn, of hem willen zoenen.
In 'Pa' hoorde ik daar op de Veluwe het verstrijken van de tijd, het omkeren van rollen en het niet kunnen invullen van verwachtingen. Ik moest denken aan het meisje op het speelrek, dat zo onbekommerd over de zware thema's des levens zong, niet wetend dat ze 26 jaar later in een oude Opel Astra zou huilen om de dingen die ze deed, met haar ogen dicht.

Zoals je daar nu zit je haren bijna wit
De rimpels op je handen
Zo vriendelijk en zacht wie had dat ooit gedacht
Je bent zoveel veranderd
Ik werd niet wat je wou maar papa luister nou
Ik doe de dingen die ik doe met mijn ogen dicht

Je was heel wat van plan maar daar kwam weinig van
Ik lever geen prestaties
Ik heb niet veel geleerd deed alles net verkeerd
Heb moeite met relaties
Ik loop niet in de rij ik breek en vecht me vrij
En doe de dingen die ik doe met mijn ogen dicht

Knoop je jas dicht, doe een das om, was eerst je handen
Kam je haren, recht je schouders, denk aan je tanden
Blijf niet hangen, recht naar huis toe, spreek met twee woorden
Stel je netjes voor, eet zoals het hoort en zeg u {u u u...}

Ik sta hier en ik zing, ik doe gewoon mijn ding
Dat moet je accepteren
Ach luister nou toch pa, het is nog niet te laat
Want leven kun je leren
Ik weet niet waar ik sta, loop niemand achterna
Maar doe de dingen die ik doe met mijn ogen dicht

Knoop je jas dicht, doe een das om, was eerst je handen
Kam je haren, recht je schouders, denk aan je tanden
Blijf niet hangen, recht naar huis toe, spreek met twee woorden
Stel je netjes voor, eet zoals het hoort en zeg u {u u u}

Aahh ah'aahh
Aahh ah'aahh
Aahh ah'aahh

('Pa'- Doe Maar)
 

Reacties  

 
#1 madelief 20-03-2011 04:08
Wow.
Citeer
 
 
#2 Jolanda 20-03-2011 09:47
Gaaf nummer he?
Citeer
 
 
#3 Henrike 21-03-2011 08:21
Herkenbaar wat je schrijft. Mooi ook. Ik zong de liedjes van Doe maar ook mee, maar was denk ik nog een stuk jonger. Het zei mij allemaal niets. Maar ja, iedereen wil graag aan verwachtingen voldoen, maar dat lukt vaak niet. En als het wel lukt word je er niet altijd gelukkig van. Maar het is niet heel makkelijk om dan toch je eigen weg te gaan.
Citeer
 
 
#4 Maartje 21-03-2011 10:37
Wat een geweldig stuk, Esther. Ik kreeg er tranen van in mijn ogen, zo treffend.
Alles, ik lees het en zie het voor me, het meisje op het speelrek. En dat ben ik. Dank je!
Citeer
 
 
#5 ton 21-03-2011 20:12
Ik was 32, toen Doe Maar met "32 jaar" bekend werd. Dit werd dus dagelijks in het woon/werkverkeer meegezongen. 32 Jaar, wel een beetje raar, trillend op mijn benen...
Citeer
 
 
#6 Maaike 21-03-2011 20:14
Mooi beschreven Esther wat levenservaring met je doet.
Citeer
 
 
#7 Moos 21-03-2011 23:07
Hmm.. Sweet Memory's.. Al moet ik eerlijk bekennen dat "Pa" me nooit zo heeft weten te bekoren, kan ik me zeker herkennen in het wegdromen in herinneringen over Doe Maar ;-)
Citeer
 
 
#8 Michel 25-03-2011 15:12
De Doe Maar revival in 2000 heeft me een vriendin en veel herinneringen en verbazing opgeleverd. Eén concert heb ik gezien, en de "bakvissen" van destijds waren huismoeders geworden en werkende vrouwen,die uit nostalgie kwamen. Sommigen gedroegen zich nog steeds als pubers :-) Ik meen dat "Pa" destijds op nr. 1 nieuw binnenkwam. Nostalgie!
Citeer
 
 
#9 esther 27-03-2011 19:46
@allen: graag geschreven, en leuk dat het voor sommige mensen herkenbaar is.
Citeer
 

Plaats reactie

Beveiligingscode
Vernieuwen