Ouderavond 2009. We hebben het over een klein, mooi jongetje dat niet leren wil. Liever rent hij, springt hij, doet hij wat hem invalt. Spelen is alles, contact met anderen een groot plezier. In de kring zitten is een keurslijf, moeten is moeilijk en voldoen aan verwachtingen misschien wel het alleringewikkeldst. Er is iets met het jongetje, maar men weet niet wat. Hij pakt de dingen niet op zoals kinderen dat gebruikelijk doen. ADHD wordt geopperd, misschien iets van autisme, zelfs een bepaalde hersenbeschadiging wordt genoemd. Het jongetje is ons kind. We zien niets beschadigds aan hem, alleen maar heelheid. Hij mag zijn wie hij is.

Naast mij zit een jongetje van 38 met bedroefde ogen. 33 jaar geleden had hij hetzelfde probleem. Het werd de LOM-school, waar hij in zichzelf keerde omdat zijn zelfvertrouwen dag na dag slonk. Pas veel later in het leven kwam het goed, met alles. Onderdeel van het goede alles is het kleine jongetje dat niet leren wil. Zijn vader wil hem dezelfde weg besparen.

Ouderavond 2011. We hebben het over een iets groter mooi jongetje dat toch wel iets wil leren. Als het maar op een manier wordt aangeboden die bij hem binnenkomt. Het jongetje is nieuwsgierig, enthousiast, behulpzaam en heeft een rijk sociaal leven. Er wordt onderzocht of hij nog andere hulp moet krijgen met het leren. Lezen gaat beter, rekenen ook, en zijn juf ziet een wilskracht 'waar hij nog ver mee gaat komen.' Naast mij een stralende vader. De weg die zijn zoon af gaat leggen ziet er niet uit als de weg die hij ziet als hij omkijkt. Zijn zoon wordt gezien voor wie hij is.