Het is 33 jaar geleden, maar ik herinner het me als de dag van gisteren: het moment dat ik ontdekte dat Sinterklaas niet bestaat. ‘Kijk,’ zei ik tegen mijn moeder op het schoolplein, wijzend op de Sint die wuivend voorbijkwam, ‘dat is meester Clemens.’ Mijn moeder kon hoog en laag springen, ik zag het glashelder. Verhalen over hulpsinterklazen mochten niet baten. Thuis liet mijn moeder de juten zakken zien die ze op zolder had liggen en vertelde ze mismoedig dat de buurman als aanbeller in het complot zat. Ik was boos, maar toe aan de waarheid, en heb die nog twee jaar kunnen verbergen voor mijn jongere broer- apetrots dat ik daarmee bij ‘de grote mensen’ hoorde.

De geschiedenis herhaalt zich, alleen ietsje anders. Mijn zoon is bijna acht en heeft vragen, maar houdt toch nog vast aan zijn geloof. Zo kan hij lacherig zeggen dat Sinterklaas echt niet met een paard op een schuin dak kan lopen, om vervolgens tegen me aan te kruipen als er weer eens iets misgaat in het Sinterklaasjournaal. En hij snapt wel dat de papa’s en mama’s de kadootjes kopen, maar hoe zit het dan met die Pieten die die kadootjes allemaal in moeten pakken?

Zijn vader en ik vertellen hem eerlijk hoe het zit als hij vragen heeft. Leuk is dat niet, we voelen ons een beetje bedriegers. We hebben hem ten slotte jarenlang- wat zeg ik, zijn hele leven- bedot en hem een verhaal op de mouw gespeld dat niet waar is. Allemaal voor een gezellig kinderfeest, dat wel. Tot nu toe neemt hij het rustig op, en gedoseerd. Vanavond zet hij zijn schoen, ‘maar zonder tekening erin, want die ziet Sinterklaas toch niet, alleen jullie he mama?’