In de auto blader ik door de post die we gekregen hebben. Rekening, rekening, ah, het blad van de vrijwilligersvereniging. Op de voorkant een stralende mevrouw. Ze heeft prachtige bruine ogen, grijze voortanden waarvan er eentje is afgebrokkeld, rimpels en pluishaar en kijkt me diep gelukkig aan. Ze ontroert me meteen, zoals alle mensen dat blijken te doen die in het blad staan. En ik weet waarom: omdat ze echt zijn. Ze zijn niet opgemaakt, niet gestileerd, hebben geen gebleekte tanden, lachen niet geforceerd en zijn, voor zover ik dat kan beoordelen, gewoon zichzelf voor de camera. Een persoon kijkt zelfs bezorgd in de lens. Haar verhaal is ook bepaald niet om te lachen. Waarom zou ze?

Een tijdschrift vol met niet opgeleukte mensen. Ik vind het een verademing. Waarom kan dat niet vaker? Begrijp me niet verkeerd, ik lees graag een glossy op zijn tijd, maar toch knaagt er altijd iets na het lezen van een zogeheten vrouwenblad. Die vrouwen daarin zijn allemaal volmaakt, en als ze niet volmaakt zijn zijn ze daar heel tevreden mee ('ik heb geaccepteerd dat ik maat 40 heb'), en anders hebben ze een zielig levensverhaal maar daar is het uiteindelijk helemaal mee goedgekomen, en ze kunnen allemaal heel goed opvoeden, koken, tafels dekken en wenkbrauwen epileren.

In het Volkskrant magazine, tegenwoordig een zusje van de Viva, lees ik dat er een 'movement' is dat een lans breekt voor 'volle vrouwen', met maat 42-46. Dat zou me gelukkig moeten stemmen, omdat ik ook een maat heb met een 4 ervoor. En een erachter, zelfs. Maar ik ben zo gehersenspoeld dat ik toch nog altijd probeer een maat minder te worden. En armen voor mijn vetrollen houd als ik zit. En tussen mijn vingers door in de spiegel kijk als ik een bloemetjesjurk aanheb in plaats van een zwarte jurk.

Diep van binnen zou ik dolgraag worden zoals de mensen in het vrijwilligerstijdschrift: zoals ik ben. Precies goed.