



| Alles heeft een ritme |
| Algemeen |
| Geschreven door Esther Donkers woensdag, 04 juli 2012 16:35 |
|
Heen en weer wiebelen maar niet omvallen. De wind die je huid aanraakt. De geur van Hollands kanaalwater. Het gepiep van de koetjes op hun nesten. Het geluid van de roeibladen die over het water strijken.
Hoe kon ik vergeten dat roeien zo fijn is?
Ploegen met de riemen, al mijn spieren voelen, de vreugde van snel door het water schieten. Maar ook de tevredenheid van het samen roeien, een ritme vinden, en dan in een trance raken waarbij het geluid van de piepende dolklepjes leidend is. Alles gaat vanzelf en alles werkt mee.
Een zegen om dat te kunnen voelen, ik weet het, ik besef het, daarna. Op het water ben ik leeg, heerlijk en verrukkelijk leeg, niets denkt, alles voelt.
Pas als ik de kant op rol weet ik het weer: ik ben geen twintig meer, ik ben te zwaar en het zal nog wel even duren voordat ik weer netjes- uitstappen gelijk, 1,2,3- uit de boot kan stappen. Maar het kan me voor nu helemaal niks schelen. Dat roeigeluk pakt niemand me meer af.
|
Reacties
Dit, dit snap ik, dit meen ik te kennen.
Eén Biesbosch-uitje met school was voldoende. Daarna nooit meer gedaan, maar de herinnering blijft: de combinatie van wind en zon, van wijdsheid, ruimte. De lucht, het licht, en inderdaad: de krachtmeting, de snelheid - zelfs al was dat maar een knullig houten roeibootje dat zich voortsléépte.
Roeien op een roeiapparaat evenaart het op geen enkele manier, is absoluut onvergelijkbaar met de werkelijke ervaring.
Ik ben jaloers, kan ik alleen maar zeggen.
(Maar geen gemene, misgunnende jaloezie - het is prachtig om je erover te horen)
RSS lijst met reacties op dit artikel