Zoeken
Blog
Vind jij mijn teksten een kop koffie waard?
RSS feed
| Glijdende schaal |
| Faction |
| Geschreven door Administrator dinsdag, 15 april 2008 10:46 |
|
Half twee. Ze zat op een stoeptegel en krabde aan het korstje op haar knie. Steels keek ze af en toe op naar opa, die aan het schoffelen was. Hij keek nurks, opa, en had een verbeten mond. Ze was een beetje bang voor hem. Vooral vandaag. Ze had gevraagd of ze een banaan mocht, en hij had niet geantwoord. Nu wist ze niet wat ze moest doen. Ze had honger. Het korstje smaakte vies. Het schraperige geluid van het schoffelen leek steeds luider te worden. De zon brandde op haar gezicht. 'Ga eens opzij,' bromde opa. 'Ik ga het onkruid eruit trekken.' Ze sprong op en zag dat haar knie weer een beetje bloedde. Ze weerstond de aandrang om opa om een pleister te vragen en ging naar binnen. Van wc-papier maakte ze een propje dat ze op het wondje plakte. Het bleef zitten. Ze keek op de klok- twee uur pas. Ze zou nog drie uur samen met opa zijn. Het kriebelde een beetje in haar buik- van de honger, maar ook omdat ze niet bij opa in de tuin wilde zijn. Ze wist niet wat ze tegen hem moest zeggen. Ze wist niet wat hij van haar vond. 's Avonds maakte hij weleens grapjes, of zei een gedichtje op, over de hond en de kat samen op de kamermat. Hij lachte daar zelf heel hard om, met een hele hoge stem. Soms lachte ze omdat zijn lach zo schel klonk, maar meestal glimlachte ze beleefd. Na het gedichtje werd hij stil en aaide de kat, die in een blauwe reistas met gaatjes met hem mee was gekomen. Beer heette de kat, alhoewel hij meer op een koe leek met zijn zwarte vlekken en witte vacht. Eén keer had ze opa buiten zinnen gezien. Beer had een gebakken vis van de tafel gepikt en stond opeens te kokhalzen en te hoesten. Opa keek in zijn bek en zag een enorme visgraat vastzitten in zijn keel. 'Hij stikt, hij stikt!' schreeuwde opa en liet de kat los, om er met uitpuilende ogen naar te blijven staren. Hij leek verlamd en hysterisch tegelijk. De kat had de graat uiteindelijk zelf uit zijn keel gekotst en bleef nog uren stil onder de bank zitten. Opa had twee borrels genomen in plaats van één en hij had geen gedichtje opgezegd. Kwart over twee. Ze stond op van de bank en maakte een huppeltje dat ze pas op de TV had gezien, in een popprogramma. Haar hand strekte zich uit naar de fruitschaal. Ze pelde de banaan langzaam en netjes en spreidde de schillen uit op tafel, in de vorm van een zonnetje. De banaan smaakte een beetje muf- hij lag er al een tijdje. Maar de honger was weg. Ze keek naar het propje wc-papier op haar knie. Ze trok eraan. Het zat vast. Ze trok er harder aan. Het deed een beetje zeer, maar ze kreeg het los. Met het propje in haar hand liep ze de tuin in. Opa zat gehurkt met zijn rug naar haar toe. Er zaten natte plekken in zijn overhemd. Snel groef ze een gaatje in de omgeschoffelde aarde en gooide het propje met bloed erin. Met haar voet schopte ze er wat grond overheen. Opa kwam omhoog en draaide zich om. Hij bekeek haar peinzend. 'Je knie bloedt,' zei hij. Ze knikte en huppelde weg. Door het raam zag ze de klok. Half drie. |
