Zoeken
Blog
Vind jij mijn teksten een kop koffie waard?
RSS feed
| Voor jou |
| Emo |
| Geschreven door Administrator zondag, 18 januari 2009 14:54 |
|
Ja zeggen terwijl je nee bedoelt, een ziekte is het. Een ziekte waar je al heel lang vanaf probeert te komen. Omdat je weet dat dat onvermogen om nee zeggen één van de grootste probleemveroorzakers in je leven is. Het heeft je foute liefdes, bloedzuigers vermomd als vrienden, verkeerde baantjes en een heleboel zenuwlijderitis bezorgd. Daar kwam je nog moeilijk vanaf ook, van die ellende. Altijd wilde je maar aardig gevonden worden, terwijl je in de ogen van velen zag dat je nooit zou voldoen. Omdat je je niet sociaal-wenselijk gedroeg. Omdat mensen eenvoudigweg niet weten wat ze met iemand aan moeten die niet binnen de hun gestelde kaders past. Je strafte jezelf omdat het niet lukte je op je gemak te voelen. Je leerde jezelf aan hoe je een masker opzet, een ander kunt worden als dat nodig is. Je zag hoe men die ander ging waarderen. Thuis huilde je omdat je veel liever jezelf liet zien, maar niet meer durfde. Uiteindelijk kwam het breekpunt. Je had een jaar waarin je de meest uiteenlopende fysieke klachten ervaarde. Je dacht soms dat je stikte. Je dacht dat je doodging. Je dacht dat je dat wilde. Er was geen licht meer. Je voelde de wanden van de tunnel niet eens. Je was verloren in een plaats waar je geen tijd en vorm meer kon herkennen. Toen sijpelde toch dat besef binnen. Dat je iemand bent. Een waardevol iemand. Ver weggestopt, maar toch. Langzaam haalde je jezelf weer binnen. Je zocht hulp en kreeg die. Je werd boos, dat was goed. Boos op alles en iedereen, ook op mensen en dingen die het niet verdienden. Daarna werd je verdrietig. Je huilde je ogen uit je hoofd en niet eens stiekem. De mensen die van je houden mochten het zien. Een geweldige overwinning- je kwetsbaar opstellen heb je nooit gedurfd. Je kracht kwam terug. Dwars door alles heen. Je werd steeds sterker, durfde je lengte te voelen en je stem te gebruiken. Durfde je cynische humor te tonen en je bulderende lach weer te laten rollen. Je keek beter naar mensen en dingen om je heen. Wie verdient jou? Dat werd de hamvraag, daar gaat het om. Wie jou verdient krijgt jou ongecensureerd. Wie niet, die mag passeren. Grenzen stellen, dat kun je nu ook. Je benoemt ze als iemand eroverheen loopt. Duwt diegene terug, weg, uit je leven. Nooit meer grenzeloos zijn, dat voelt goed. Nooit meer iemand in je leven accepteren omdat die je aardig lijkt te vinden. Het is niet meer van belang. Je snapt nu wat de cliché-matige uitspraak 'in je kracht staan' behelst. Eindelijk ben je jezelf. Het straalt uit al je poriën en maakt je het middelpunt van je eigen heelal. En dat is precies waar je moet zijn. |
