|
Algemeen
|
|
Geschreven door Esther Donkers
vrijdag, 22 maart 2013 12:36
|
|
Achter het pand waar wij wonen staat een muur, een overblijfsel van een school die er ooit gestaan heeft. Omdat we wilden weten of de muur weg mocht, hebben we vijf jaar geleden uitgezocht of dat kon. Het leek ons fijn om zo van de parkeerplaats ons huis in te kunnen lopen. De muur bleek eigendom van een projectontwikkelaar ver weg, die wilde dat de muur bleef staan. Waarschijnlijk omdat hij gewoon geen zin had om geld te steken in het weghalen ervan. De muur bleef. Handig achterom lopen is er dus niet bij. Dat went, en we stonden er verder niet meer bij stil.
Van de week ontdekten de buren dat de muur op instorten staat. Hij is heen en weer te bewegen en er zitten grote scheuren in. Er staat een enorme druk op vanwege boomgroei aan de achterzijde. Als de muur omvalt, zijn alle schuren op onze woonerven kapot en mogen we hopen dat er niemand onder ligt.
We gingen bellen. De projectontwikkelaar bleek failliet. Degene die het bedrijf over heeft genomen wees op de curator. Die is inmiddels gemaild. Het zal mij benieuwen of iemand daar in het verre zuiden een moer geeft om die vermaledijde muur hier in ons Noorden en de onveiligheid ervan. Wij zitten er maar mooi mee. En laten ondertussen onze kinderen elkaar via de voorzijde van het pand ontmoeten. Want het idee alleen al dat dat ding besluit in te storten als zij er langs lopen is genoeg voor een nacht wakker liggen.
Ik vind het een raar idee dat je de bezitter van een muurtje kunt zijn terwijl je niets met de regio te maken hebt en ook niet van plan bent er iets mee te gaan doen, maar vervolgens verbiedt het ding weg te halen. De wegen van de wereld, teken mij maar eens een plattegrond die ik begrijp.
|
|
Algemeen
|
|
Geschreven door Esther Donkers
vrijdag, 08 maart 2013 12:34
|
|
Tegenwoordig heb je overal een dag voor, je kunt het zo gek niet verzinnen of het bestaat. De Dag van de Cavia bijvoorbeeld. Of de Wereldtuberculosedag. Waarbij ik die laatste als iets belangrijker inschat dan de eerste. Ik heb op zich niets met speciale dagen. Zelfs mijn verjaardag sla ik graag over. Internationaal gezien, of zelfs nationaal gezien, stelt die natuurlijk ook niets voor. Maar dagen die een groter kader hebben gaan ook geruisloos aan me voorbij. Ik weet gewoon niet zo goed hoe ik mijn dagen thematisch in kan kleuren. Ik ga maar een beetje met de waan van de dag mee. Anderzijds zou je er ook een dagtaak aan hebben om die Speciale Dagen invulling te geven. Het is dat mijn zoon met iets thuis komt op Moederdag, anders deden we daar niets aan. En noem ons cynisch, maar over Valentijnsdag halen we ook onze schouders op. Liefhebben doe je elke dag, en als je er zin in hebt maak je er iets speciaals van.
Soms raakt zo'n dag me dan weer wel. Vandaag is het Internationale Vrouwendag. Ik ben zelf een vrouw, dat scheelt. En ik ben in de bevoorrechte positie dat ik in Nederland woon en een geemancipeerd leven kan leiden. Daar wil ik niet mee zeggen dat alles in Nederland in orde is voor vrouwen, maar in andere landen zijn veel grotere problemen. Ik moest vanmorgen denken aan Malala, het meisje dat opkomt voor onderwijs voor vrouwen, en dat moest bekopen met een kogel in haar hoofd. En ik dacht aan het meisje dat in India door een groep mannen verkracht werd in een bus. Er zijn nog zoveel plekken op aarde waar vrouwen lager worden ingeschat dan mannen, niet dezelfde rechten hebben en niet tot ontplooiing komen. Dat een vrouw een mens is, is nog lang niet overal gemeengoed.
Daarom wou ik er toch maar even bij stil staan. Internationale Vrouwendag dus. Voor al die 'competente madammen' die we in de wereld hebben. Massa's, staat er in deze column. Dat denk ik ook. Rug recht en borst vooruit, dames, en doe je ding.
PS Via Zezunja kreeg ik deze link onder ogen. Zoals ze zelf terecht zei: lees en huiver.
|
|
|
Algemeen
|
|
Geschreven door Esther Donkers
donderdag, 14 maart 2013 11:05
|
|
Er is iets gaande hier in huis. Volgens mij heet het pre-puberteit. Verwarrend, omdat zoon qua leeftijd wat jonger lijkt dan zijn kalenderleeftijd. Maar ondertussen krijgt hij wel een donkerder snorretje, gaat zijn haar anders ruiken en is hij opstandig. Het is een beetje vroeg, maar ik sluit het toch niet uit. Alles wat ik zeg betwist hij. Heel gezond, maar op sommige dagen ook vermoeiend. Baldadig is hij ook, en zijn oren lijken plotseling met de noorderzon vertrokken, al zitten ze nog wel aan zijn hoofd. Ik word als moeder professioneel genegeerd als ik iets zeg over 'moeten' of 'nu.' Als ik andere dingen zeg overigens ook. Alles is altijd belangrijker dan wat moeders zeggen, dat begrijp ik wel. Als moeder ben je uitgerangeerd zodra ze niet meer aan je rok hangen. Dat is prima, maar soms moet er gewoon even geluisterd worden. Als dat niet gebeurt, en ik ook nog hormonig ben, komt het tot een botsing. Waar we dan allebei van bij moeten komen. De symbiose vervaagt.
Zoals altijd als we weer een levensfase opschuiven, moet ik wennen. Zo onderhand ben ik ook nog de enige moeder die 't kind in de klas aflevert en die haar kind een kus geeft. De andere kinderen vinden dat wellicht niet stoer. Daarom bracht ik het maar eens ter sprake, heel voorzichtig. Dat als ie wilde dat ik aan het schoolhek bleef staan, ik dat natuurlijk zou doen. Hij knikte. Op sommige dagen hoef ik niet mee tot aan de klas. En als een kus 'not done' was, vervolgde ik, zouden we we dat natuurlijk niet meer doen. Bij dat laatste werd hij boos. De armen gingen over elkaar en ik kreeg de gevreesde Donkere Blik. Waarin een traan verscheen. Want: 'ik wil gewoon een kus!'
Kijk, dat is nou mijn pre-pubertje. Bokkig, twijfelend en geen oren, maar een kus van zijn moeder is een must. Ik houd me daar nog even aan vast voordat we de grote Puberkloof in tuimelen.
|
|
Algemeen
|
|
Geschreven door Esther Donkers
zondag, 03 maart 2013 13:53
|
|
'Is dit alles, wat er is,' zong Henny Vrienten. Oehoehoehoe, zong hij er ook nog achter. Het klonk een beetje klagelijk. Ik was dertien en snapte vaag wat hij bedoelde. Ontevreden was hij, er moest meer zijn. Het leek me een plausibel verlangen. Op mijn dertiende dacht ik ook dat het leven meeslepend moest zijn, avontuurlijk en verrassend. Ik popelde om achter de horizon te kijken. Ik zou uiteraard een groot schrijver worden, er was iets met een huis op een heuvel en kamers vol weeskinderen, die ik liefdevol op zou vangen. Reizen, dat zou ik ook, de hele wereld over, ik moest alles met eigen ogen zien. Hoe sneller ik door die saaie schooltijd kon razen hoe beter.
'Life is what happens to you while you're busy making other plans,' is de veel geciteerde uitspraak van John Lennon. Terwijl ik drie studies achter elkaar vergooide, probeerde uit te puzzelen hoe een grootsteeds leven in elkaar zit, en een vriendje met een ingewikkeld leven opduikelde, was ik in mijn hoofd ondertussen een uitmuntende student met toekomstplannen. Een goed streven, maar ik kwam maar niet daar waar ik wilde. Hoe harder ik probeerde, hoe meer alles leek te mislukken. En toen ging het vriendje ook nog dood terwijl ik probeerde een opleiding te volgen, geld te verdienen en ons fatsoenlijk te huisvesten. Mijn leven leek helemaal nergens meer op. In elk geval niet op de levens die ik om me heen zag.
'Waarheen leidt de weg die we moeten gaan?,' zong Mieke Telkamp. Ja, waarheen Mieke? Ik zocht het een poosje bij de liefde, bij yoga, bij Boeddha, maar die wisten het ook allemaal niet. Ik zocht het in wanhoop, in uitgaan, in vrienden, en daar was het ook niet. Ik stopte met zoeken.
En ja, toen kwamen de antwoorden.
Inmiddels lijkt mijn leven nog steeds nergens op, maar dat hoeft ook niet meer. Het lijkt op mijn leven, met daarin een lieve man, een geweldig kind en een krankzinnig Pippi Langkous huis. Op mijn veertigste ben ik geland en weet ik dat ik niet gelukkig word van wereldreizen en meeslepende gebeurtenissen. Rustig en niet al te gecompliceerd past beter bij mij.
Dus ja, dit is wat mij betreft alles, wat er is, en als er nog meer komt is dat goed, en als het minder wordt hebben we elkaar. Ik hoop dat Henny dat inmiddels ook uitgevogeld heeft.
|
|
