|
|
Van buiten
|
|
Geschreven door Esther Donkers
zondag, 28 november 2010 11:48
|
|
'Ik heb het nooit koud, hoor,' zegt het engelachtige jongetje dat met mijn zoon speelt. In zijn veel te dunne jas en op schoenen waar eigenlijk veters in horen huppelt hij voor me uit. Mijn zoon rent naast hem, gehuld in een dikke jas en voorzien van muts, das en wanten. Het is -3. Elk kind hoort er zo bij te lopen.
Met z'n drietjes eten we kibbeling bij de visboer. Als het engelachtige jongetje en zoon buiten gehoorsafstand hun handen wassen in het toilet, bel ik snel mijn echtgenoot en leg uit dat ik een das voor het jongetje wil kopen. En een jas. En een muts.
Echtgenoot zegt dat ik het niet moet doen. 'Wat voor boodschap geef je daarmee af aan de moeder? En waar bemoei je je mee?' Hij heeft volkomen gelijk, daarom bel ik hem ook. Hij is mijn verstand.
Maar als hij 's avonds thuiskomt vertel ik het nog eens, van hoe koud het jongetje het had, en hoe hij dapper volhield van niet. Ik moet ineens janken. Echtgenoot geeft me een stuk keukenpapier.
Als ik klaar ben met janken bel ik iemand die het gezin van het engelachtige jongetje goed kent. Ik vraag voorzichtig of er weleens iets gedaan wordt voor het gezin. De iemand die ik bel zegt dat er vaak dingen voor het gezin worden gedaan. Maar het was de iemand nog niet opgevallen dat het jongetje er zo koud bij loopt. 'Doe maar,' zegt de iemand, 'ik weet zeker dat de moeder het leuk vindt als je een jas koopt voor het engelachtige jongetje. Dat krenkt haar niet. Ze moet het nu eenmaal doen met wat ze heeft, en alle hulp is welkom. Ik zal je zijn maat doorgeven.'
Ik bespreek het met mijn verstand, dat ik ook wel eens mijn echtgenoot noem. Op deze manier lijkt het hem een goed idee.
En daarom ga ik morgen een jas kopen voor een engelachtig jongetje, dat ontzettend goed kan huppelen tegen de kou.
Armoede is dichterbij dan je denkt en goede doelen zijn niet altijd ver weg.
* Het engelachtige jongetje trok de jas en de gevoerde laarsjes aan, keek blij naar beneden en zei vastbesloten: 'En nu ga ik buiten spelen.' Het was al een mooie dag, maar ter plekke werd de dag van een grote schoonheid.
|
|
|
Van buiten
|
|
Geschreven door Esther Donkers
zaterdag, 20 november 2010 19:57
|
|
Wat is er toch gebeurd met de goede oude tijd dat je als schrijver rokend achter je typemachien kon zitten, gekleed in een morsige oude trui? Af en toe deed je een net jasje zonder vlekken aan voor de lunch met de uitgever, die je er zuinigjes op wees dat je nieuwe manuscript toch echt wel eens af moest. Daarna kon je je terugtrekken in je zweethok om met vernieuwde energie je verhaal te voltooien.
Je hoefde alleen maar te kunnen schrijven. In het café zitten met collega-schrijvers, daar moest je ook enig talent voor hebben, om de wereld te bespreken met andere intellectuelen en af en toe een dweperig wicht mee naar huis te kunnen nemen.
Die tijd lijkt voorbij. Kijkend naar Naima El Bezaz, die van de week bij Pauw & Witteman zat, bekroop mij een akelig gevoel. Deze mevrouw kan een prima boek schrijven, maar zet haar niet aan een tafel met twee interviewers en acht camera’s om haar heen. Daar wordt ze zichtbaar raar en nerveus van. Ze zei dingen die ze thuis in de vinexwoning nooit zou hebben gezegd en kreeg een acute vorm van aanstelleritis. Ik vond het sneu.
Als schrijver ben je tegenwoordig een te vermarkten product. Je moet presentabel zijn, goed gebekt en als het even kan in alle ter zake doende TV-programma’s willen verschijnen. En met ter zake doend bedoel ik de programma’s waar de gemiddelde boekkoper naar kijkt.
Dat je kunt schrijven lijkt iets dat op het tweede plan staat. Of misschien is kunnen schrijven wel een talent dat gedegenereerd is. Tegenwoordig kan iedereen schrijven. Redacteur en spellingschecker eroverheen en daar heb je je boek.
Dat hadden de schrijvers van een halve eeuw geleden, die naar Parijs gingen en zich verschansten in een goedkope huurkamer om hun literair meesterwerk te schrijven, nooit kunnen bedenken. Lekker bekkie boven talent, wat een wereld.
|
|
Van buiten
|
|
Geschreven door Administrator
maandag, 11 januari 2010 18:32
|
<%image(20100111-sneeuw2.jpg|512|384|Sneeuwvlokjes onderweg)%>
Omdat ik in de sneeuw rijden niet zo leuk vind, ergo als een soort panikerende eend achtjes rijd in mijn bolide als het ook maar een beetje glad is, begin ik op zondagmorgen te muiten. Ook vanwege de berichten dat diverse thuiszorgroutes niet doorgaan, omdat personeel de weg niet op durft.
Ik tip dit aan mijn collega van het persbureau, die er een mooi nieuwsbericht van bakt, en baal dat ik ondertussen zelf wel de weg op moet in plaats van erover te schrijven.
"Ik wil vanavond niet werken", "ik bel het af", roep ik elk kwartier, totdat mijn echtgenoot, ook wel bekend als de Uebercoole Levende Sneeuwschuiver, zich in de paniek mengt die ik geheel in mijn eentje weet te creëren. "Ik rijd je wel," zegt hij en dat is dat. Het is een man van weinig woorden, maar van juiste daden, kan ik u melden.
En dus brengen wij ons kind voor een paar uur onder bij opa en oma en beginnen aan de tocht die ons van het ene Drentse dorpje naar het andere zal leiden. 150 kilometer door de sneeuw rijden is niet misselijk/voor de poes/te doen, maar we doen het toch.
In het dorpje O. wacht mij een man die helemaal alleen op bed ligt, aan een zuurstoftank. Zo'n man kan je niet zonder zorg laten liggen, besef ik meteen als ik binnenkom. Hij is blij en verbaasd dat ik er ben en vraagt of het wel veilig is. In de uren daarna kom ik bij een jonge man met terminale kanker, een vrouw die geheel verwaarloosd in haar woning zit, omringd door drinkende jongeren, twee mensen die insuline nodig hebben en een vrouw die een slaatje aan het maken is vanwege de Pasen.
Allemaal mensen die geen dag zonder zorg kunnen, sommigen zelfs geen drie uur. En elke keer ben ik blij dat ik er ben, ondanks dat we soms stapvoets moeten rijden, door bochten glijden, gevoelsmatig uren achter een zoutstrooier moeten tuffen en twee keer nauwelijks uit de sneeuw komen. Gelukkig kan ik goed auto's duwen omdat ik lang ben, en blijkbaar ergens nog wat roeispieren verborgen heb zitten. Complementair duo, man en ik, hij rijdt en ik duw.
We komen er dus doorheen, en achter elke deur die ik opendoe staat/ligt een verbaasd persoon, die opgelucht is dat er iemand komt. Ik ben opgetogen dat ik ondanks mijn held-op-sokken-status toch de weg op ben gegaan en wederom de weeralarmen links heb laten liggen. Met een beetje moed van mezelf en de rest van eega.
Nog blijer ben ik met mijn Uebercoole Levende Sneeuwschuiver, die me overal zonder problemen heen brengt en ondertussen geduldig de krant leest in een stationair draaiende auto. Milieu-gewijs hebben we gisteren geen bijster grote bijdrage aan de wereld gedaan, maar humanitair gezien zijn we met stip gestegen.
|
|
|
Van buiten
|
|
Geschreven door Administrator
donderdag, 01 april 2010 14:45
|
Vandaag verscheen het Dagblad van het Noorden op tabloid, en ook ik kreeg 'm in de bus. Het leest lekker weg en het is een handzaam formaat krant geworden.
Vanaf vandaag dus ook geen Dagbladcolumns meer hier op vrijdag. Ik schrijf vanaf 6 april elke dinsdag voor de rubriek 'In het midden' over uiterlijk. Uiteraard plaats ik deze columns dan ook hier. De eerste heb ik gisteren ingeleverd, dus de kop is eraf. Dat er nog maar vele mogen volgen- maar dat weet je maar nooit, de krantenwereld verandert zo snel...
Wat zeg jij als krantenlezer, heb je je krant liever groot of liever als tabloid?
|
|
Van buiten
|
|
Geschreven door Administrator
zondag, 03 januari 2010 18:37
|
<%image(20100103-jongetjes.jpg|512|384|null)%>
Eigenlijk houd ik niet van sneeuw. Het bedekt de kleuren waar ik vrolijk van word, ik vind het koud, ik haat het om het 's ochtends om zes uur van de auto te vegen en wit staat me niet. Bovendien glijd ik erover uit, ook als er zout of zand op ligt, en is er altijd wel een idioot die me ermee insmeert of bekogelt. Maar. Een wandeling maken met twee jongetjes op de slee, een vrolijke vriendin en een man die dol is op sneeuw, is stiekem toch wel een aanrader. En daarna met z'n allen aan de soep en chocomel ook. Dan zit deze sneeuwhater ineens te genieten. Stiekem dan.
|
|
|
|
|
|
