|
Blij
|
|
Geschreven door Administrator
zondag, 24 augustus 2008 11:13
|
Het is zo'n zeldzame dag waarop ik niets te doen heb. Kind is spelen bij een vriendje, het huis is schoon en m'n werk is af.
Ik lig dus gestrekt op bed, met een beker thee op het nachtkastje en het boek 'Eten, bidden, beminnen' van Elizabeth Gilbert in mijn hand. Oprah is er wild van, de rest van de wereld ook, en ik kon 'm goedkoop krijgen met mijn bonuskaart. Dus vond ik dat ik er ook aan moest geloven.
Het kost me in eerste instantie moeite om er doorheen te komen, omdat Gilbert elke serieuze zin die ze opschrijft meent te moeten compenseren met een half gelukt grapje. Dat irriteert me dusdanig dat ik het boek een paar keer wegleg om een kort dutje te doen. Maar ik houd vol en beland in het gedeelte waar Gilbert in India is- en daar weet ze eindelijk m'n aandacht te vangen.
Net als ik bij het hoofdstuk ben waar ze uitlegt wat yoga is, en dat het veelomvattender is dan wat oefeningen doen, gaat mijn mobiel. Ik schrik van het harde geluid en neem op, om meteen ter compensatie een zoetgevooisd stemgeluid te horen.
Het is m'n nieuwe yogalerares. Haar stem druipt als honing door de telefoon en ik word er helemaal vrolijk van. Ze legt me uit waar ik moet zijn (een boerderij in Elim), wat het kost (wel vijf hele euro's, 'want iedereen moet het kunnen betalen') en wat we doen (ademhalingsoefeningen, yoga, meditatie en dan een kopje thee). Het klinkt geweldig. Als ik neerleg betrap ik me op het tellen van de nachtjes tot ik erheen mag- ik voel me een klein, blij kind. En het voelt alsof het universum iets voor me geregeld heeft- lees jij je vast effe in over yoga, dan zorg ik dat er nog een plekje is in de zeer begeerde yogaschool in Elim, meid.
Daar kan ik best aan wennen, aan een universum dat dingen voor me regelt.
Nu nog 'Eten, bidden, beminnen' uitlezen- maar ik vrees dat ik 'm bij het zoveelste flauwe grapje aan iemand ga geven met een heel slecht gevoel voor humor.
|
|
Blij
|
|
Geschreven door Administrator
dinsdag, 29 juli 2008 21:56
|
Wat brengt Tante Pos toch leuke verrassingen af en toe.
Had ik in mijn column van vorige week in het Dagblad geklaagd over het feit dat niemand meer brieven schrijft, lag er vanmorgen een handgeschreven brief in de bus van een 88-jarige dame.
In prachtige hanepoten, op echt briefpapier, vertelt ze me iets over haar leven ('van Limburg naar Groningen verhuisd nadat ik getrouwd was, wat een cultuurshock'), haar instelling ('ik houd niet van gezeur, mijn glas is altijd halfvol in plaats van half leeg ondanks dat ik toch heel wat heb meegemaakt in mijn leven'), en haar activiteiten ('ik wandel elke dag een half uurtje, ik ga graag op bezoek bij vrienden en familie en ik spel de krant').
Ze wil me ook graag zeggen dat ze op vrijdag altijd eerst mijn column leest ('een Esther') en dat ze met deze brief wil bewijzen dat er echt nog weleens iemand een brief schrijft.
Met een glimlach van oor tot oor stond ik met dit documentje in mijn hand. Het is mijn allereerste fanmail ooit, en het feit dat een dame van 88 de moeite neemt om me een lange, mooie brief te sturen maakt me helemaal warm van binnen.
Morgen gaat mijn zoon uit logeren, en dan zal ik er echt voor gaan zitten om mijn eerste handgeschreven antwoord in tien jaar te maken.
Op briefpapier (even kopen) en met een vulpen (die al jaren werkeloos in een etui ligt).
Want zo'n epistel kan ik natuurlijk niet beantwoorden met een snel getypt A4'tje.
|
|
|
Blij
|
|
Geschreven door Administrator
woensdag, 13 augustus 2008 09:04
|
'Dat is toch niks voor mij joh.'
'Zo'n mensenmassa bijelkaar vind ik eng.'
'Ik ben toch veel te oud voor zoiets.'
'Moet ik daar een beetje tussen bierdrinkende pubers op de camping gaan staan.'
'Ik vind alleen The Editors leuk.'
'Zo lang kan ik mijn kind niet missen.'
'We kunnen geen oppas krijgen, dus het gaat niet.'
'Ik kan niet slapen op een dun luchtmatrasje.'
'Ik haat modder.'
Zie boven alle excuses die ik uit de kast trok om vooral niet naar Lowlands te hoeven gaan. Toen het echter van de week Lowlandskaartjes regende in mijn inbox, vanwege een advertentie op Marktplaats die ik was vergeten weg te halen, begon ik te twijfelen. Waarom zou ik mezelf niet een feestje gunnen, samen met mijn man (die al wel een kaartje had). Lekker uitslapen, overdag bandjes kijken en 's nachts heerlijk dansen tot de vogeltjes gaan fluiten- wat is daar eigenlijk mis mee?
En dus besloot ik:
'Het is eigenlijk best iets voor mij.'
'Die mensenmassa kan ik wel aan.'
'Vijfendertig is helemaal niet oud.'
'We zoeken het rustigste plekje op de camping dat we kunnen vinden.'
'Er komen veel meer bands die ik leuk vind.'
'Ik kan mijn kind best drie dagen missen.'
'Hee, opa en oma kunnen toch oppassen.'
'Ja, op dat luxe luchtmatras dat je besteld hebt, kan ik wel slapen denk ik.'
'Ik koop regenlaarzen.'
Gewoon diep ademhalen, ontspannen en een feestje bouwen, dat is wat ik daar ga doen.
|
|
Blij
|
|
Geschreven door Administrator
donderdag, 24 januari 2008 21:30
|
Heel hard 'hoera!' roepen, een raar dansje met je armen maken en daarna je mobiele telefoon kussen omdat je net gehoord hebt dat je een maagbacterie hebt, is dat normaal?
Dat is vast en zeker volstrekt abnormaal. De mensen die op dat moment langs de auto liepen dachten vast dat ik een prijs had gewonnen.
Met deze uitslag komt er voor mij een einde aan twee jaar bezorgdheid om oprispingen, maagzuur, maagpijn, geborrel, en extreem hongergevoel na elke maaltijd.
En vanwege deze zelfde uitslag hoef ik geen maagonderzoek (een slang inslikken met een cameraatje erin, jakkes!). Althans, voorlopig niet.
Ik, wandelend Hypochondrientje in het kwadraat, ben verder gewoon blij met elke uitkomst van onderzoeken die niet meteen fataal is.
Het is een bacterie, ik krijg een kuur, en dan is het zomaar voorbij.
Nu nog leren dat ik niet twee jaar door moet lopen met klachten- het zal nog wel even duren voordat de hypochondrische struisvogel in mij verjaagd is.
|
|
