|
Vrouw
|
|
Geschreven door Administrator
woensdag, 03 maart 2010 19:36
|
Ze was erg ziek, de oudere Marokkaanse vrouw die op de afdeling lag van het ziekenhuis waar ik werkte. Ze had koorts, kon niks eten en was doodmoe vanwege een nare ziekte. Omdat haar dochter erom gevraagd had, lag ze op een tweepersoonskamer naast een andere vrouw- ze wilde niet met een man op dezelfde kamer.
Het viel me op dat ze zich, ondanks haar ziekte, elke dag inspande om haar hoofddoek op te doen. Een glimmend synthetisch geval waarvan ik het door kijken alleen al benauwd kreeg. Het was naar om haar ermee te zien worstelen en haar vervolgens nog erger te zien zweten omdat ze het er zo warm van kreeg. Ik overwoog om haar te vragen om het ding af te doen, maar wilde haar niet beledigen in haar religieuze overtuiging. Dus besloot ik mijn mond te houden, hoe moeilijk ik dat ook vond.
Gelukkig hoefde ik dat niet lang te doen. Op de vierde dag van haar verblijf wenkte ze me en deed haar vingers op haar lippen. 'Sjjjjjt.' Vervolgens liet ze me de gordijnen rondom het bed sluiten en deed haar hoofddoek af. 'Daarom,' zei ze heel simpel en ik zag het meteen.
Ze had geen haar, maar dreadlocks. Een dikke kluwen vacht die op een onmogelijke manier in elkaar geknoopt zat en waar niets mee te beginnen was. Decennia lang niet gekamd, vermoedde ik.
'Jij knippen,' zei de vrouw, nadat ze mijn geschokte gezicht bestudeerd had.
'Ik knippen?' riep ik uit. 'Maar dat kan ik niet!'
'Jij knippen,' zei ze echter onverstoorbaar. 'Nu knippen. Eraf. Eraf.'
Dus wat deed ik, people pleaser? Ik haalde een schaar en bekeek de haarkluwen nog eens. Vervolgens bedacht ik een plan de campagne over hoe ik dit het beste aan kon pakken en zette het gereedschap erin. Zwetend.
En werkelijk, er is een kapster aan me verloren gegaan. Ik knipte een keurige bob-coupe in het haar van mevrouw. Zomaar, alsof ik het al jaren deed. De schapenvacht ging linea recta in de vuilnisbak. Trots liet ik haar het resultaat zien in een snel opgeduikeld spiegeltje.
'Aaaaaaaaaaaaaaaaaaai, aaaaah!' riep ze en drukte me aan haar boezem. 'Jij knippen, jaaaa!'
Demonstratief pakte ze het hoofddoekje van het bed, trok de la van haar nachtkastje open en frommelde het onding erin. 'Weg!'
'Weg,' beaamde ik tevreden.
De rest van haar verblijf lag ze stralend, zonder hoofddoek, te zweten in haar bed. Elk bezoekend familielid moest de nieuwe dracht bewonderen. Ik werd helemaal volgestopt met de lekkerste hapjes en gebakjes.
En twee weken lang heette ik op kamer vijf 'zij knippen.'
|
|
Vrouw
|
|
Geschreven door Administrator
zondag, 02 augustus 2009 08:00
|
Goed. Er zijn erger dingen dan mijn nagelproblemen. Ik ben me ervan bewust. Maar toch wil ik het hier even hebben over de nagelmafia.
Ik liet mij een poosje geleden nepnagels aanmeten door een superlieve meid, die dat ook nog eens heel mooi deed. Zodat ik voor het eerst in m'n leven m'n handen niet hoefde te verbergen, simpelweg omdat er nu eens mooie nagels op zaten.
Ik voelde mij gewoon overal waar ik kwam in waarde stijgen. Ik koketteerde met mijn nagels, wapperde er te pas en te onpas mee en overwoog zelfs andere ingrepen. Zo gaat dat als je je met nep inlaat. Ik dacht: waarom m'n ogen niet laseren? Nepnagels op m'n tenen? Verlengstukken in m'n haar? Voor je het weet sta je geheel geliposucked, rimpelloos en met een Playboy-doos onder je kokerrok de Schumacherfabriek aan te prijzen. Maar goed. Ik dwaal af.
Zoals het gaat met mij en nep: ik onderhoud het niet. Ik vergeet de hele nep en zie tot mijn schrik dat ik drie weken later Cruella De Vil nagels heb. Met tuinvuil en etensresten eronder. Ik typ bij elk woord een extra Z omdat typen met zulke gevallen aan je handen onmogelijk is. In paniek bel ik het lieve nagelmeisje, dat het retedruk heeft. Wachten moet ik totdat ze een gaatje in de agenda heeft. Een week lang loop ik rond met angstwekkende heksennagels, tot ik 'geholpen' word en opgelucht en met wederom mooie nagels de nagelsalon verlaat. Dit herhaalt zich elke maand.
Kortom, het is een toestand en niets voor mij. Van de week besloot ik dan ook om ze voorgoed te laten verwijderen. Ik miste bovendien mijn eigen nagels en vroeg me af of ze onder al dat chemische geweld nog wel bestonden. Maar ik was weer eens te laat. Nagelmeisje ging op vakantie en ze zat vol.
Snel belde ik een op Google gevonden lijst van andere nagelmeisjes. Maar ik kreeg telkens nul op het rekest. 'Vol,' , 'ben nog op vakantie' en 'heb pas in september weer tijd'. Niemand wilde mij verlossen van die nepdingen! Heel Drenthe is voortdurend in onderhoud bij alle nagelsalons hier! Wachtlijsten voor open-hart operaties zijn korter, ik weet het zeker.
Van één nagelmeisje kreeg ik een gouden tip. Voor zover je twee dagen lang met je handen in een teil aceton hangen een gouden tip wilt noemen. Het is een wonder dat de poezen, mijn kind en eega niet zijn flauw gevallen. Het leek hier wel zo'n rokerig crimi-steegje uit Miami Vice.
Maar nu zijn ze eraf, die acrylmonsters. Na heel veel aceton en heel intensief vijlen. Mijn eigen nagels bestaan nog, alhoewel broos en zeer geschrokken. En ik ben voorgoed genezen van nep.
Als je mijn nephaarkleur niet meetelt natuurlijk.
|
|
|
Vrouw
|
|
Geschreven door Administrator
zondag, 17 januari 2010 12:01
|
Kinderen zijn aartsconservatief. Ze houden van regelmaat, merken alle afwijkende zaken meteen op en spreken er dan hun afkeuring over uit. Nouja, mijn kind in elk geval wel.
'Ik wil een gewone mama die gewoon thuis is,' mopperde onze spruit deze week tegen zijn papa. Schokkend, vond ik eerst, omdat we hier thuis niet bepaald rolbevestigend leven. Wat is een gewone mama? 'Zijn er nog mama's die altijd 'gewoon' thuis zijn?' vroeg een vriendin zich zelfs af.
Na even peinzen begreep ik het wel. Ik werk immers meestal onder schooltijd en in het weekend, en op maandag is het kind altijd bij opa en oma. Een vast stramien dat ineens onderbroken werd toen zijn vader zonder opdracht thuis kwam te zitten en moeders haar kans schoon zag veel te gaan werken. Heel veel, hele dagen, dus ook buiten schooltijd. Vader is thuis, dus waarom niet?
Dat heet dan 'de rollen omgedraaid', want het is nog steeds zo dat de vader in de meeste gezinnen de kostwinner is.
Het begint zowel zoon als mezelf nu een beetje op te breken. Ik mis hem, ik mis zijn gezelschap en de dingen die we samen doen. Gezien zijn uitspraak is het omgekeerde ook het geval, alhoewel hij het heerlijk vindt om met zijn vader op te trekken. Het is misschien heel masculien en veel te economisch van mij gedacht dat ik wel even zeven dagen per week kon gaan werken zonder daar last van te hebben. Het moederschap laat me over die plannen struikelen, en dat is helemaal niet erg. Het doet me beseffen wat ik mis, en ook dat moederschap en werken altijd een beetje wringt. Tenzij je je kroost de hele week gewetenloos bij een au-pair stalt.
Desalniettemin werk ik nog even door, wetende dat er een liefhebbende man en vader thuis is die alles kan opvangen wat ik ook kan. Eind februari breekt de tijd aan dat ik een beetje rust kan nemen. Dat is althans het plan. En tussendoor moeder ik wat ik kan.
|
|
Vrouw
|
|
Geschreven door Administrator
zondag, 10 mei 2009 11:24
|
'Ach, commercieel gedoe allemaal,' oreerde Paulien op het schoolplein, terwijl ze de andere moeders uitdagend in de ogen keek. 'Het is toch verzonnen om er geld aan te verdienen, dat gezeur met moederdag? Bloemen zijn superduur, er worden allemaal onbruikbare kadootjes op de markt gebracht die na een dag in de kast verdwijnen. Ik heb er niks mee en we doen er ook niks aan.'
De drie moeders die op rij naast haar stonden deden er collectief het zwijgen toe. Paulien was wel een aardig mens, maar vaker wat ongenuanceerd in haar uitingen. Ze had vast ook nog niet gezien dat haar dochter wat beteuterd achter haar stond.
'Mama?' Ilse trok haar moeder aan de jas. Paulien draaide zich geschrokken om. 'Ilse! Was je al uit? Ik sta nog op Berend te wachten,' wees ze naar de kleuterklas, waar alle kleuters met hun jas aan zaten te wachten tot de juf uitgepraat was.
'Ja, dat zie ik,' zei Ilse nukkig. Ze hield haar rugzak met zelfgemaakt moederdagkado achter haar rug terwijl ze naar de grond staarde. Die moeder van haar ook. Altijd zo opstandig, tot ze op zondagochtend dat mooie wasknijperbakje/plantje/sjaaltje in haar handen gedrukt kreeg. Dan moest ze altijd zo heel erg huilen. Met hele lange uithalen, waardoor Ilse zich ging schamen. Terwijl er niemand in de buurt was om je bij te schamen. Maar dat effect had mama nu eenmaal op je, had Ilse geleerd- dat je je een beetje schaamde en haar tegelijkertijd lief vond.
'Mamamamama!' Daar stond Berend, met rode wangen en een plak snot onder zijn neus. 'Ik heb een heel mooi kadootje voor je gemaakt maar het moet wel geheim blijven!'
Paulien en Ilse barstten tegelijk in lachen uit. Berend was de mooiste lijm tussen een fragiele moeder-dochterband die er te bedenken viel.
'Ik help je wel het kado te verstoppen,' fluisterde Ilse in het vuurrode oortje van haar broer. 'Ja, dat is goed, zullen we het achter de kachel doen, net als vorig jaar?' brulde Berend, en begon richting de schoolpoort te huppelen.
Paulien lachte schaapachtig naar de andere moeders. 'Commercieel gedoe he, zo'n kadootje van je eigen kind?' kon een van hen niet laten te sneren.
'En toch doe ik er niks aan,' mompelde Paulien terwijl ze achter haar jongste aan naar de auto liep.
'Nee, jij niet, maar wij wel,' klonk de heldere stem van haar dochter, en even voelde ze de warme hand van Ilse in de hare. Voordat ze vol kon schieten liep Ilse alweer voor haar uit. Ontroerd keek ze naar de ruggen van haar kinderen. ''t Is toch goddomme elke dag moederdag,' dacht ze.
En ze wist nu al dat ze aanstaande zondag onbedaarlijk zou zitten huilen, rechtop in bed, tussen de kruimels van de boterhammen met hagelslag.
|
|
