Ergens in haar nieuwe leven, dat nu twee maanden duurde en haar volledig overrompeld had, hield Ricka op met menstrueren. Omdat ze eerst andere veranderingen moest registreren, merkte ze het niet op. Na de eerste maand overslaan hield ze zichzelf voor dat het stress was.

‘Grote tieten krijg je,’ zei haar vriend na vijf weken, enigszins gedempt omdat zijn gezicht erin begraven was. ’Lekker hoor.’ Ze wurmde zich onder hem uit, zwetend, ongemakkelijk, beledigd door het woord ‘tieten’, en sloot zich op in het hok dat voor een badkamer door ging. ‘Ricka!’ riep hij met een lach in zijn stem. ‘Kom nou gewoon hier met die jetsers van je!’ Ze trok de wc vijf keer achter elkaar door als antwoord.

Ze kende Miro zes weken. Na twee weken waarin hij haar had ingepakt met wandelingen, zelfgemaakte ansichtkaarten en liedteksten waarvan ze dacht dat hij ze zelf had geschreven, stond hij voor de deur van haar kamer in Oost. ‘Ik kom bij je wonen,’ zei hij en gooide zijn zwarte weekendtas in de gang. Dat was dat. Na nog eens een week woonden ze in zijn troosteloze hok, dat groter was en beter, had hij gezegd. Het was ook viezer en donkerder, maar dat zei ze niet.

De tweede keer dat ze niet ongesteld werd maakte haar bang. Zoals elke ochtend stapte ze op de fiets naar school en fietste de straat uit. Aan het eind ervan ging ze niet links-, maar rechtsaf. Haar benen trapten de pedalen rond en brachten haar naar de huisarts. Ze was verbaasd, maar ging toch in de wachtkamer zitten. Twintig minuten en een korte plassessie later werd ze gefeliciteerd door de assistente. ‘U bent zwanger!’ ‘Dat wil ik helemaal niet,’ zei ze kort, waarna de assistente blozend zweeg. Ze kreeg een folder mee voor de abortuskliniek. Die zat om de hoek van waar ze woonde. Handig, dacht Ricka, en daarna begon ze te huilen. Op de fiets, middenin het Sarphatipark.

‘Nou, weghalen dus,’ zei Miro toen ze het hem vertelde. Hij zat in de brede vensterbank en rookte een joint. Zijn ogen stonden mat. ‘Hoezo,’ zei ze opstandig, ‘dat beslis jij niet.’

‘Ik wil in elk geval geen kind,’ zei hij en keek haar aan. ‘Ik heb wel vaker vriendinnen gehad die een kind van me weg moesten halen.' Ricka voelde haar benen niet en liet zich zakken op het matras op de grond, dat diende als bank. In zijn gezicht zag ze rimpels die ze nog niet eerder had opgemerkt. Misschien kwam het door het zonlicht, dat zich een weg probeerde te banen door de ongewassen ramen en vlekken op zijn wangen liet dansen. Hij oogde oud. Hij was twaalf jaar ouder dan zij en ineens voelde dat niet meer als een kwaliteit. Afgeleefd, schoot het door haar hoofd. Hij is een afgelikte boterham.

Ze had vijf bedenkdagen, had de huisarts gezegd. Dat was wettelijk verplicht. Daarna kon ze de vrucht weg laten halen. Ze zei het tegen Miro. Hij haalde zijn schouders op. ‘Je denkt maar een eind weg. Ik doe niet mee.’

Elke ochtend stond ze op, waste zich in de naar kattenurine stinkende badkamer en vroeg zich af hoe ze hier beland was. Daarna liep ze de trap af en praatte tegen haar buik. Dat het te vroeg was, dat hij nog niet in haar leven mocht komen. Het was een hij, dat wist ze zeker. Soms, als niemand keek, aaide ze over haar buik, en schaamde zich tegelijkertijd voor wat haar een theatraal gebaar leek. Er was niets te zien, niets te voelen. Toch voelde ze zich niet meer eenzaam.

Op de vijfde dag fietste ze naar de abortuskliniek. Het was letterlijk om de hoek. In de wachtkamer zat een oude Turkse vrouw die haar intens droevig aan keek. ‘Vijfde kier,’ zei ze ongevraagd tegen Ricka, die in een oude Viva zat te bladeren.’Jij?’ ‘Eerste,’ zei Ricka, en sloeg haar ogen neer. Het leek haar een volkomen verkeerd woord. Eerste, alsof er een tweede, een derde keer zou komen. Ze wilde het terugnemen, maar zweeg.

De arts maakte een echo. ‘Wil je het zien?’ vroeg ze, en draaide de monitor naar Ricka’s gezicht, terwijl Ricka ‘nee’ schudde. Ze wilde het niet zien, maar keek toch. Een koffieboon was het, donker, onbeweeglijk, een kleine Barbapapa, misschien wel die harige, of de roze.

Ze maakte een afspraak en keek eerst om de hoek van de deur voordat ze wegging. De Turkse vrouw zat er niet meer. Ze fietste naar huis terwijl in haar hoofd ‘vijfde kier, vijfde kier’ klonk, op het ritme van haar ronddraaiende voeten. Thuis, op de matras op de grond, schreef ze een gedicht voor de koffieboon. Het was geen goed gedicht, maar ze wist zeker dat het de koffieboon gerust zou stellen, in elk geval voor een paar dagen. Tot aan de afspraak. Er was haar uitgelegd wat er zou gebeuren, iets met een verdovende prik en dan een soort stofzuiger. Ze mocht een roesje, maar ze besloot dat niet te willen. Ze wilde alles bewust meemaken.

Miro kwam thuis en trok een wenkbrauw op terwijl hij een joint draaide. ‘En? Gelukt?’ Ricka knikte en noemde de datum. Hij glimlachte en trok haar naar zich toe. ‘Kan ik in elk geval nog een paar dagen hiervan genieten.’ Hij legde zijn hoofd op haar borsten. Ze voelde zich doodmoe en legde haar kin op zijn haar. Zo zaten ze, en ze wist zeker dat hij dacht dat het liefde was, maar terwijl elke vezel in haar van hem walgde, kon ze het niet opbrengen haar kin op te tillen.