Het vriest. Het kraakt. En op dagen als deze, als de barometer zeven graden onder nul aangeeft, besef ik pas hoe apart het is dat wij een huis hebben met onverwarmde gangen en een onverwarmd benedentoilet.

's Ochtends doen we snel de radiatoren op de verbouwde slaapkamer en in de badkamer aan, om te kunnen douchen en aankleden bij aangename temperaturen. Maar dan moeten we de eerste ijskoude gang in, een steile trap af en de centrale hal met de bevroren glas-in-lood ramen door. Als we daar zijn gekomen hoeven we maar drie treetjes op, een deur open te doen en dan zijn we in de verwarmde huiskamer aanbeland.

Na het ontbijt is het moed verzamelen. Weer een gang in waar je acuut een snotneus krijgt van de kou, weer een trap af, beneden bibberend jassen aan doen en dan naar buiten, waar we het niet eens meer zo koud vinden.

Het nieuwe toilet beneden is nog niet voorzien van een radiator, dus daar zijn we welgeteld één keer geweest sinds de winter is ingetreden, en daar hebben we het nu nog over, zo memorabel koud was het.

Wij hollen dus van koude naar warme ruimtes, de hele winter lang. En dan vinden we eigenlijk nog dat we verwend zijn, want voordat we ook maar iets verbouwd hadden, sliepen we op de derde verdieping onder een negen meter hoog, kierend dak waar de wind doorheen gierde, en moesten we voor de onverwarmde badkamer drie trappen naar beneden. Nadat ik dat twee keer had gedaan, 's nachts, en met ijspegels op diverse plaatsen aan mijn lichaam weer boven kwam, zette ik een emmer naast het bed.

Enfin. Barbaarse toestanden, die verleden tijd zijn sinds we het dak geisoleerd hebben, daar twee verdiepingen in hebben gelegd en boven een badkamer hebben gemaakt.

Volgend jaar zijn de laatste twee verdiepingen aan de beurt, en wordt de hal opgeknapt. Ik zet mijn kaarten in op een volledig verwarmd huis in de winter van 2011. Maar stiekem zal ik dan toch de ijsbloemen op het glas-in-lood missen, en onze sprintjes van koud naar warm.