|
|
Rauw
|
|
Geschreven door Administrator
woensdag, 10 februari 2010 21:50
|
'Daar,' zei mijn schoonvader terwijl we stapvoets door de sneeuw langs een boerderij reden, 'is gisteren een man van de hooizolder gesprongen.'
Omdat we langzaam reden, kon ik de boerderij goed bekijken. Gordijnen allemaal dicht. Veel auto's op de oprit. De sneeuw maakte een idyllisch plaatje van de plek waar gisteren iets afschuwelijks gebeurd was.
'Waarom?' vroeg ik.
'Zes jaar geleden is zijn vrouw overleden, plotseling. Hij kon het niet aan.' De dorpstamtam had het nieuws snel verspreid.
Ik keek nog eens om, naar het potdichte huis op die verlaten plek. En moest ineens denken aan de woorden van een vriendin, uitgesproken toen we hadden aangekondigd in Drenthe te gaan wonen: 'In de zomer is het allemaal leuk, maar in de winter knoop je je op!'
Het heeft lang genoeg gesneeuwd. Ik, en ik denk velen met mij, kijken smachtend uit naar de eerste groene takjes en de voorjaarszon, die het winterstof in huis zo fijn kan laten dwarrelen.
Tot die tijd koester ik de liefde die ik heb, de kachel die loeit, en het feit dat ik geen redenen heb om mij op te knopen. Eenzaamheid kan door een hart waaien als dwarrelsneeuw in een barre winter.
|
|
|
Rauw
|
|
Geschreven door Administrator
maandag, 05 oktober 2009 19:29
|
Soms. Als ik tijdens een dienst gebeld wordt over laten we zeggen een uitgelekt rapport. En Merlijn en ik net aan tafel zitten met dampende borden eten voor ons neus, en de heer des huizes niet thuis is. Dan baal ik. Omdat ik moet bellen, bellen, bellen en mijn kind alleen moet eten. Omdat het kind vervolgens gaat huilen omdat hij alleen aan tafel zit en me niet mag storen. Dan baal ik als de spreekwoordelijke stekker.
En natuurlijk word ik door iedereen en alles teruggebeld, als ik net het haar van mijn zoon in de shampoo zet. Moet ik snel mijn handen drogen en weer bellen, bellen en bellen terwijl het kind jammert onder de douche. Dat is dan geen balen meer, maar een verscheurdheid die ik voel. Tussen twee vuren.
En natuurlijk gebeuren deze dingen ALTIJD als ik een dag geen oppas heb. En de gok waag dat het rustig blijft en collega's heb gevraagd mede op het nieuws te letten. Na bovendien een hel van een weekend vol zorgen.
Als alles dan uiteindelijk rustig wordt, merk ik dat mijn hoofd aanvoelt als een gekookte tomaat. Koorts, droge mond, pijnlijke spieren. Griepje. Ja toe maar, dat kan er ook nog wel bij.
Na zo'n dag verlang ik intens naar een vaste baan, met vaste uren en een vast inkomen. Vast, wat een prachtig woord vind ik dat ineens. En freelance, boe, lelijk woord.
Het zal de koorts wel zijn. Ik ga diep onder de wol duiken en heel, heel erg lang slapen.
|
|
Rauw
|
|
Geschreven door Administrator
donderdag, 23 april 2009 12:36
|
Het zat er al heel lang aan te komen.
De pauzes.
Het 'Deze week geen Martin Bril'.
De stapel boeken van zijn hand die ineens in de boekwinkel lag- alsof hij er alles aan deed om zijn gezin financieel goed achter te laten.
Ik kocht een boek, Het tekort, en moest onvermijdelijk denken aan mijn eigen toekomstige tekort. Het tekort aan zijn stukjes.
Dat is nu waarheid geworden. Geen columnaire omzwervingen meer door het polderland. Geen Amsterdamse wandelingen door Bril-ogen. Geen uiteenzettingen over zijn merksokkenverslaving. En vooral de touch voor het leven niet meer die hij aanlegde in zijn columns; de kleine gevoeligheden, zijn opmerkzaamheid, de liefde voor zijn dochters en zijn hond.
De laatste foto's die ik van hem zag met zijn hond in zijn armen deden pijn. De dood had zijn gelig gelaat al getekend. In zijn ogen berusting en een spoortje ironie.
Martin Bril is dood. Enfin.
|
|
|
Rauw
|
|
Geschreven door Administrator
zondag, 06 september 2009 20:59
|
We zijn weer thuis. Anderhalve dag te vroeg.
Waarom? Merlijn maakte op dag 2 een dusdanige val van de fiets dat zijn bovenlip gehecht moest worden, zijn mond één grote breiige massa is, zijn pols is gekneusd, de bovenste rij tanden nu los en schots en scheef staat, de stukjes schelp uit zijn tandvlees verwijderd moesten worden en overal waar bloot vel te zien was, nu schaafwonden zitten.
Na een check-up en hechtingen door de Vlielandse arts hebben wij onze tickets omgeboekt naar de eerste te beste boot terug. Omdat de kleine man eigenlijk alleen nog maar naar huis wilde. Thuis je vloeibare eten door een rietje zuigen en continu je mond moeten vegen omdat je geen controle hebt over het kwijlen is altijd nog beter dan in een vreemd huisje.
Thuis dus nu, met pijn in ons hart voor onze kleine pechvogel. Into The Great Wide Open, daar hebben we alleen de vrijdagavond van meegemaakt. Volgend jaar doen we het dunnetjes over, met Merlijn in een riddertenue en dito helm op.
|
|
|
|
