'Heb je er maar één?'

'Oh, maar één kan ook best leuk zijn, hoor.'

'Wilde je er niet meer?'

'Lukt het niet met de tweede?'

'Niet iedereen heeft het geluk om er meer dan één te krijgen.'

'Dat is zeker best een gemis, dat hij geen broertjes en zusjes heeft?'

Het gaat hier niet over katten of hamsters, maar over kinderen. Zoals je te pas en te onpas over je buik geaaid wordt en de ongevraagde adviezen je om de oren vliegen als je zwanger bent, zo wordt er ook vanaf het werpen van je eerste boreling driftig gespeculeerd op de tweede. Daarna wordt men iets voorzichtiger, en uiteindelijk, als de conclusie getrokken is dat er geen tweede kind komt, gaat men dit feit ongevraagd voor je vergoeilijken. Alsof het per definitie erg is dat je één kind hebt. Alsof je met dat ene kind, indachtig het rijmpje 'één ei is geen ei, twee ei is een half ei', niet een echt gezin vormt.

Wat ik vind of voel, doet er niet eens zo heel veel toe. Mensen vullen het voor je in.

Zelden hoor ik 'fijn zeg, één kind' of 'je hebt gelijk hoor, één kind is heerlijk.' Slechts een keer heeft een vrouw me toevertrouwd dat ze spijt had van haar tweede kind. Ze vond het te druk, te veel, en vond dat ze was gezwicht voor de druk 'om een echt gezin te vormen, met twee kinderen.' Ik was geschokt dat ze spijt kon hebben van het krijgen van een kind, maar vond het wel heel eerlijk.

Soms vraag ik me af hoeveel spijtoptanten er onder de vrouwen zijn die mij bovenstaande vragen stellen.

'Zullen we de rustige route nemen?'

Zoon en ik hebben twee routes die we naar school kunnen rijden. De ene is vijf minuten korter dan de andere, maar voert ons door straten en langs stoplichten. De andere is dus langer, maar de moeite waard vanwege de prachtige natuur. Bovendien kijken we vaak even bij het water, waar mooie stenen te vinden zijn.

Vandaag zijn we op tijd en kunnen we kalm aan doen. Zoon zet zijn zonnebril vast op en gaat ervoor zitten. Ik draai een raampje open- het is voor tien over acht 's ochtends al behoorlijk warm.

'Mooie bomen hè mama?' Mijn kind heeft oog voor de natuur, alhoewel hij er soms wat lichtzinnig mee omgaat. Zo moest ik hem van de week vertellen dat de mieren, die hij stond dood te trappen, nuttig zijn. 'Maar ik wil ze niet in onze tuin!' Indringers waren het. Prompt hoorde ik mezelf een lesje mierenkunde geven. Nooit geweten dat ik zoveel van die noeste werkers afwist. Je slaat altijd meer op dan je denkt.

'Hele mooie bomen, schat.' Het groen is bijna wellustig, zo uitbundig wuift het ons tegemoet. We zijn er misschien extra blij mee na de lange winter. Of misschien word ik wel gewoon oud. 'Hoe ouder ik word, hoe meer ik de veranderingen in de natuur ga zien,' zei een kennis laatst. 'Daar had ik vroeger helemaal niets mee, gek is dat.' Ik herkende me daar volledig in. Nam ik vroeger elke boom voor lief, nu raak ik er soms door ontroerd. Geef me tien jaar en ik begrijp Prinses Irene volledig.

Zoon onderbreekt mijn gedachtenstroom. 'Kijk! Die vogels spelen tikkertje.' Ik zet de auto even aan de kant en we kijken naar twee vogels, die inderdaad met elkaar lijken te spelen. Het is een prachtig schouwspel met de strakblauwe lucht als achtergrond. We vergeten bijna dat de school wacht.

Ik start de auto en we rijden de bebouwde kom weer in. Zoon leunt ontspannen achterover. Wat een goed begin van de dag, naar tikkertje spelende vogels kijken. Toch de wekker nog maar iets vroeger zetten morgen.