Speelkamer

'Zo, hoe was je vakantie?' vroeg mijn collega.

Nadat ik verteld had van de schoonvader die in het ziekenhuis lag, de baan die onzeker is, het besluit om Drenthe te verlaten en terug naar het westen te verhuizen, het oog dat blijft ontsteken, de verbouwing die af moet en de uitslagen van de onderzoeken van het kind, was het even stil.

'Dat is wel erg veel,' zei de collega. 'Gaat het goed met je, dame?'

Dat kon ik bevestigen. Alles gaat goed met ons. En als het niet goed gaat dan gaat het toch goed, heb ik een paar jaar geleden besloten. Kin vooruit, rug recht, gewoon doorgaan. We hebben een badkuip waar veel warm water in kan, een dak boven ons hoofd en een kast vol spelletjes. En elkaar, niet te vergeten.

Ik zei het toch: met ons gaat het goed.

Tijd is een uitvinding. Heel erg lang geleden werd het gewoon elke dag licht en aan het eind ervan donker. Aan de seizoenswisselingen paste je je bezigheden aan. Je at wat het seizoen je gaf en werkte bij het licht dat er was. En voordat je denkt dat dit uit mijn jeugd komt: ik word volgend jaar wel veertig, maar zo erg was het nu ook weer niet.

Dat het overmorgen 2012 is zegt me niet zoveel. Dat ik ouder word zie ik in de spiegel en aan mijn opgroeiende zoon, die naar voren gekamd Justin Bieber haar wil. Dat de mensen om mij heen ouder worden zie ik aan de kwalen die ze krijgen en aan hun velletjes, die vermoeider worden, maar dat zeg ik niet tegen ze. We eten morgen een oliebol en proosten op het feit dat we samen zijn, maar 2012 als jaar moet zich nog maar bewijzen.

In 2011 kwam mijn boek uit. Daar kan 2012 nooit aan tippen, tenzij ik nu razendsnel een tweede boek schrijf dat even razendsnel wordt uitgebracht.Tegen mijn leerlingen zou ik zeggen dat dat plan niet haalbaar is als je het langs de RUMBA legt, en dat is geen dansje wat ik u brom. Dat tweede boek komt er, ik ben er zelfs mee bezig, maar ik durf het in dit stadium geen boek te noemen. Een heel erg prematuur foetusje lijkt er meer op.

In 2011 onderging mijn zoon een reeks onderzoeken omdat hij leerproblemen heeft. 2012 zal de uitslagen van deze onderzoeken prijsgeven. Ik blijf liever nog even onwetend in 2011. Geef me een zandbak en ik steek mijn kop erin.

2011 was het jaar waarin ik de meeste kilometers van mijn leven maakte. Ik heb alle krochten van Nederland gezien in het kader van mijn werk. Daar kan 2012 niet tegenop, tenzij het nog erger wordt. Liever heb ik dat 2012 mij een baan in de buurt schenkt. Het is natuurlijk mijn eigen schuld dat ik ergens ben gaan wonen waar nauwelijks werk is, maar ik heb nu wel lang genoeg op de blaren gezeten. Vind ik. Au.

In 2011 maakte ik nieuwe vrienden en zat ik met ze in obscure kinderparadijzen met namen als Het Giga Konijnehol. Wij moeders doen alles om ons kroost gelukkig te stemmen. Desondanks bleven de vriendschappen overeind. Als je samen het Giga Konijnehol (ja, zonder -n, ik doe niet mee aan die malle nieuwe spelling) overleeft ben je vrienden voor het leven. En als diezelfde vrienden het barre Drenthe achter zich laten om naar je boekpresentatie te komen, dan is het wat mij betreft helemaal beklonken.

Ik hoop in 2012 de continue oogontstekingen achter me te laten. De oogarts heb ik vaker gezien dan me lief is, ik heb liters oogdruppels over mijn oogbol uitgestort en de internist heeft me overdwars en binnenstebuiten gekeerd om uit te sluiten of er iets naars aan ten grondslag ligt. Vooralsnog lijkt het er echter op dat ik een recalcitrante oogbol heeft die mij te pas en te onpas dwarszit door akelig te steken, rood te worden en pus te vervaardigen. Bij de meeste mensen doet hun neus dat bij een krakkemikkige weerstand, maar mijn lichaam wil het net even anders doen. Foutje in de vormgeving.

In 2011 kreeg ik nieuwe opdrachten, zegde ik mijn column bij Dagblad van het Noorden op en zette ik de deur naar andere werkzaamheden wijd open. Vol verwachting klopt mijn hart, en als rechtgeaard ZZP'er probeer ik overal kansen voor mezelf te creëren. Een begaafd kunstenares werkt aan tekeningen bij een kinderverhaal van mij, ik ga een training volgen bij De Keerzijde, en verder zie ik het wel. Als die oogbol een beetje meewerkt zelfs met twee ogen.

Ik wilde nog iets schrijven over wat ik hoop mee te nemen naar 2012, maar ik heb dit jaar geen eindejaarsgevoel. Tijd is een uitvinding.

Morgen wordt het donker, daarna licht de hemel een aantal uren op door vuurwerk, en 's ochtends wordt het gewoon weer licht. We eten een oliebol als ontbijt, vegen de slaap uit onze ogen en pakken op waar we mee bezig waren, wachtend tot de seizoenen weer in elkaar overlopen, verlangend naar meer daglicht en nieuw leven.

Eigenlijk is het not done om in je laatste column te vertellen dat dit je laatste column is, maar ik doe het toch. Ik had over de wereld, Drenthe, of over mijn zoon kunnen schrijven en dan zachtjes de deur achter me dicht kunnen trekken, maar ik vind dat ik u, de lezer, op zijn minst even fatsoenlijk gedag moet zeggen. En dat doe ik bij deze dan ook.  Hoewel het mijn eigen beslissing is om te stoppen zal ik het schrijven van een wekelijkse column zeker missen.

Door de jaren heen heb ik me vaak afgevraagd wie u was. Zat u aan de keukentafel met een kopje koffie? Las u de column in de pauze op uw werk, of bij de tandarts? Schudde u uw hoofd tijdens het lezen, of zat u hardop te lachen? Leest u ‘m tegenwoordig op de iPad? Wie u ook bent, ik schreef graag voor u, en af en toe liet u van u horen.

Via de mail kreeg ik reacties op de columns, en heel soms via een brief. Daar zaten aardige reacties tussen, maar soms ook boze of verontwaardigde- allemaal even mooi, want als je iets schrijft is het goed om te weten dat het iets losmaakt.

Er is een brief bij die mij het meest bijstaat, van een oude dame die in zes kantjes over haar leven vertelt, dat overeenkomsten vertoont met het mijne. Haar keurige schuine hanepoten en het feit dat iemand de moeite neemt om een lange brief te schrijven ontroeren mij . Dat zijn de kadootjes van het columnschap. En met die kadootjes in mijn rugzak ga ik op weg naar nieuwe uitdagingen, ik kijk nog een keer achterom en zwaai naar u, trouwe lezer, en wens u het allerbeste.

Nog een dag werken en dan trek ik de stekker uit de telefoon en uit internet en ga ik twee weken helemaal in de rustmodus. Hard nodig, want 2012 belooft nu al een jaar te worden waarin mijn  werk- en studeerethos glanzend opgepoetst tevoorschijn moeten komen. Naast mijn gezin en reguliere werk schrijf ik mee aan een studieboek, ben ik bezig aan een tweede boek en ga ik vanaf mei de schoolbanken weer in.

Ik wil iedereen die hier af en toe, regelmatig of vaak komt lezen alvast een hele fijne kerst wensen. Dinsdag plaats ik mijn allerlaatste column in Dagblad van het Noorden.

PS Op de foto sta ik, een jaar of vijf, toen ik van arbeid nog nooit gehoord had en dacht dat de dagen bestonden uit aaneengeregen sleeritjes.